Barokowy, bardzo piękny i stosunkowo dobrze zachowany pałac, wzniesiony w 1739 roku, na murach o sto lat starszej siedziby, przez wojewodę poznańskiego Ludwika Szotdrskiego z prastarej wielkopolskiej rodziny pieczętującej się herbem Łodzią. Pałac zbudowany na planie prostokąta, z trzema ryzalitami od frontu i jednym od strony ogrodu. Bogato dekorowane szczyty, a środkowy ryzalit ozdobiony postaciami symbolizującymi cztery kontynenty. W 1841 roku rozebrano wieżę i skrzydła boczne, co raczej pomogło, niż zaszkodziło urodzie pałacu. W wyniku przebudowy wnętrz na początku XX wieku powstał secesyjny hol, biblioteka na piętrze i efektowna łazienka. W średniowieczu Czempiń należał do Górków herbu Łodzią, jednego z najbogatszych rodów wielkopolskich. Pozostawał w ich władaniu aż do śmierci ostatniego z Górków - kacerza - Stanisława Górki, który zmarł w 1592 roku, będąc wojewodą poznańskim. Po jego śmierci Czempiń przeszedł na jego siostrzeńców Czarnkowskich, którzy zasłużyli się, zmieniając zbory luterańskie w dobrach odziedziczonych po Górce na kościoły. Później Czempiń należał do Szołdrskich. Po bankructwie Wiktora Szotdrskiego przeszedł w 1830 roku w ręce niemieckie. Od 1847 roku do drugiej wojny światowej własność von Delhaesów, nobilitowanych w 1861 roku mieszczan z Królewca.

Wypoczynek w Gowidlinie